به گزارش گروه بگردی «
سراج24» در آستانه انتخابات مجلس نهم در سال گذشته بود که بار دیگر سبک و سنگین کردن منطق وحدت و ائتلاف از یک سو و منطق تکثر و رقابت از سوی دیگر در میان نیروهای انقلاب رونق یافت و مخالفان و موافقان هر دو گرایش، به تبیین استدلال های خود پرداختند.
نتیجه چنین مباحثی در نهایت، تحقق و شکل گیری رقابت درون گروهی نیروهای ارزشی نظام بود که هرچند نگرانی هایی را برای دلسوزان نظام به همراه داشت؛ اما همین امر موجب شد تا در حالی که جریان اصلاح طلب همسوی با فتنه گران و ضدانقلاب مبتنی بر سناریوی تحریم انتخابات حرکت کرده و حلقه انحرافی نیز از حضور موثر در انتخابات ناکام مانده بود، رقابت درون گفتمانی اصولگرایی، زمینه پرشور گشتن انتخابات اسفندماه سال ۹۰ را فراهم آورد تا شاهد شکل گیری مشارکتی ۶۴ درصدی باشیم که فراتر از پیش بینی کارشناسان امر بود.
نتایج حاصله در انتخابات سال 90 پیام صریح و آشکاری برای اردوگاه اصلاح طلبان و حلقه انحرافی به همراه داشت و آن اینکه، ارزشمداران و گفتمان اصولگرایی از آنچنان ظرفیتی برخوردارند که می توانند بدون حضور این دو جریان، صحنه انتخابات را چنان جذاب و متکثر کنند که بخش عمده ای از توده های ملت را به صحنه بکشانند و این، خط بطلانی بود بر خط تحریم و عدم مشارکت در انتخابات!
لذا شاهد آن هستیم که این دو گروه با تمام توان با هدف خروج از انفعال سیاسی و کسب قدرت وارد میدان رقابت انتخاباتی ریاست جمهوری یازدهم و شوراهای چهارم شده اند. اخبار نقل شده از این دو اردوگاه هرگونه احتمالی مبنی بر عدم حضور در رقابت انتخاباتی را به حداقل رسانده و بدون شک شاهد شکل گیری فضای دو یا سه قطبی انتخاباتی خواهیم بود که در یکسوی آن، گفتمان اصولگرایی و در دیگر سوی، حلقه انحرافی و جریان اصلاح طلبی و یا جبهه ای مشترک از این دو قرار خواهد داشت.
همین تغییر فضای رقابت انتخاباتی سال ۹۱ نسبت به اسفندماه ۹۲ است که بازنگری در الگوی بازی انتخاباتی گفتمان اصولگرایی مبنی بر حضور متکثر در انتخابات را ضروری ساخته است. به واقع با توجه به جدی بودن حضور جریان های اصلاح طلب و انحرافی در انتخابات، معلوم است که حضور متکثر در انتخابات، نتیجه ای جز شکست و ناکامی برای گفتمان اصولگرایی به همراه نخواهد داشت! لذا رفتار صحیح مبتنی بر مبانی اصولگرایی حکم می کند که این بار منطق وحدت گرایان، مبانی عمل سیاسی قرار گیرد و نظریات تکثرگرایان حاشیه نشین گردد.
منطق وحدت درون گفتمانی دارای اصول و الزاماتی است که انتظار می رود همه معتقدان نظام باید به آن پایبند باشند:
۱- در ابتدا باید ضرورت و اهمیت وحدت اصولگرایی و خطر کسب قدرت اصلاح طلبان و انحرافی ها برای آینده نظام اسلامی و حرکت انقلاب در دهه چهارم انقلاب به خوبی برای همه اعضای درون گفتمان اصولگرایی برجسته شود. به نحوی که آنهایی که دوران حاکمیت جریان دوم خرداد را فراموش کرده اند و یا هنوز ابعاد خطر حاکمیت جریان انحرافی را درک نگرده اند، نیز توجیه شوند و همراه گردند.
۲- واقعیت آن است که در درون هر مجموعه ای اختلاف نظر و تکثر آرائی وجود دارد که گریزی از آن نیست. منطق وحدت و ائتلاف نیز مبتنی بر فراموشی همه اختلافات و یکسان سازی تمامی افکار و نظرات شکل نگرفته است؛ بلکه حکایت از توجه به مسائل اساسی و وجوه مشترک و به حاشیه راندن اختلاف آرا و سلایق و مباحث درجه دومی دارد که برای دستیابی به اهداف بزرگ تر، فعلاً باید از بزرگنمایی آنان چشم پوشی کرد.
به واقع لازمه وحدت، داشتن چشمی خطاپوش و کنارگذاشتن دیدگاه های تنگ نظرانه ای است که جز به نقاط ضعف دیگران نمی نگرد و دایره اصولگرایی را آنقدر تنگ می بیند که همه افراد و گروه ها جز اندکی، از این دایره بیرون خواهند ماند! با چنین نگاه بدبینانه ای نمی توان انتظار داشت که وحدت و همگرایی شکل گیرد و افکار و قلوب به یکدیگر نزدیک شود!
همچنین در این مسیر هرگونه اظهارنظر غیرمسئولانه و اقدامی که موجب تشدید اختلافات شود و آتش کدورت و بددلی را شعله ور سازد باید نفی گردد.
۳- همان طور که در یادداشت هفته گذشته نیز تأکید گردید، نامناسب ترین اقدام، طرح ایده هایی است که موجب درهم ریختگی صف بندی های گفتمانی موجود جامعه می شود! چه این تلاش در جهت نزدیکی به اردوگاه اصلاح طلبان صورت گیرد و چه با هدف همگرایی با جریان دیگری انجام شود، خطایی راهبردی است که به شکست محتوم گفتمان اصولگرایی ختم خواهد شد! لذا بزرگان و صاحبان تدبیر در برابر طرح چنین ایده هایی باید با جدیت ایستادگی کنند و آن را ایده ای تفرقه افکن بدانند که توسط اردوگاه رقیب برای برهم زدن بازی اصولگرایی طرح ریزی شده است.
۴- یکی دیگر از الزامات وحدت، پایبندی همه افراد و گروه ها به نتایج سازوکار ها و فرایندهای تصویب شده است. به واقع در این میان آنچه اصالت دارد همین توافق ها و فرآیندهاست نه نتایج! لذا نامزد نهایی گفتمان اصولگرایی هرکه باشد، باید تمامی افراد و گروه ها خود را به حمایت از وی ملزم بدانند و قاعده بازی را تا پیروزی نهایی در انتخابات رعایت کنند. بی شک پایبند نبودن به اصول کار و فرایند طراحی شده موجب خروج از اردوگاه اصولگرایی است که با عدم همراهی بدنه و هواداران همراه خواهد بود.
منبع: حدیدنیوز
